کمک های اولیه در مسمومیت با گاز مونوکسید کربن CO

سالیانه تعداد زیادی بر اثر مسمومیت با گاز مونوکسیدکربن جان خود را از دست می دهند و تعداد بیشتری از افراد نیز بر اثر مسمومیت با این گاز در بیمارستان ها بستری می شوند.

گاز مونوکسید کربن یک گاز نامرئی ، بی رنگ و بی بو است و به همین دلیل وجود آن در محیط احساس نمی شود و افراد متوجه انتشارش نمی شوند تا خودشان را نجات دهند.

اغلب وسایل موجود در خانه، مانند بخاری گازی ، شومینه ، آبگرمکن ، موتورخانه ، اجاق خوراک پزی ، پیک نیک و همین طور خودروها قادر به تولید این گاز کشنده هستند ، به ویژه هنگامی که شعله و تهویه آنها به خوبی تنظیم نشده باشد و به اصطلاح دچار بدسوزی یا احتراق ناقص شده باشند.

علائم و نشانه های مسمومیت با گاز مونوکسیدکربن شبیه بسیاری از دیگر مشکلات و ناراحتی هاست . بنابراین ممکن است به راحتی توسط فرد نادیده گرفته شوند ، به همین دلیل جان انسانها را تهدید کنند‌.

علت دیگری که مسمومیت با گاز مونوکسیدکربن را خطرناک می کند ، این است که حتی در غلظت های کم می تواند “بینایی و قدرت تفکر و تصمیم گیری” را مختل نماید.

مهم ترین علائم و نشانه های مسمومیت با گاز مونوکسیدکربن عبارتند از:

• سردرد
• سرگیجه
• تنفس دشوار
• حالت تهوع و استفراغ
• تغییر در وضعیت ذهنی فرد

این علائم و نشانه ها در صورت ادامه و یا عدم درمان منجر به بیهوشی و در نهایت مرگ فرد می شود.

بیشتر بخوانید : پیشگیری از مسمومیت با گاز مونوکسیدکربن

کمک های اولیه برای فرد قربانی

• با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید و فردی که مشکوک به گازگرفتگی است را با احتیاط به فضای باز انتقال دهید.
• یقه پیراهن و لباس های تنگ فرد مسموم شده را شل کرده و باز کنید.
• سطح هوشیاری فرد مسموم شده را بررسی کنید. (با سر انگشتان هر دو دست خود بر روی سر شانه های فرد ضربه وارد کنید و با صدای بلند و رسا او را صدا بزنید).
• چنانچه فرد پاسخگو نبود ، در صورتی که قبلا با اورژانس ۱۱۵ تماس نگرفته اید ، بلافاصله تماس بگیرید و درخواست کمک کنید.
• راه هوایی فرد قربانی را باز کنید و از نظر وجود جسم خارجی و وجود یا عدم وجود تنفس طبیعی و موثر بررسی کنید.
• در صورت عدم پاسخگویی فرد قربانی و عدم وجود تنفس ، تنفس غیر طبیعی و یا تنفس غیر موثر ، احیای قلبی ریوی با اولویت فشردن قفسه سینه را شروع کنید.
• اگر فرد قربانی تنفس طبیعی و موثر دارد ؛ اما پاسخگو نیست او را به پهلو (وضعیت ریکاوری) قرار دهید.
• اگر فرد قربانی هوشیار است و نفس می کشد ، او را به تنفس عمیق در هوای پاک و آزاد تشویق کنید. (تنفس باید به آرامی و بدون کنش های استرسی و هیجانی صورت بگیرد).
• فرد قربانی را سریعا به مراکز درمانی مناسب انتقال دهید ، چون حیات فرد قربانی به اکسیژن درمانی وابسته است.