زمان طلایی به حداکثر زمانی گفته می شود که نورون های مغزی بدون پرفیوژن (قطع جریان خون مغزی وایسکمی توتال) میتوانند بدون آسیب های جدی غیرقابل برگشت زنده بمانند.
فاکتورهای متعددی تعیین کننده این زمان طلایی هستند ، اما اختلاف در گروههای مختلف بیشتر از ثانیه و دقیقه نمی باشد.
زمان طلایی ۴ تا ۶ دقیقه بعد از ایست قلبی می باشد و بهترین پاسخدهی به احیاء در این زمان وجود دارد و اگر بازگشت خون خودبخودی (Rosc) در این زمان رخ دهد فرد قربانی بدون اختلال نورولوژیک (اختلال در عملکرد مغز و نخاع و سلول های عصبی و سایر سلولهای رابط این اعضا) و با بهترین پیامد برگشت خواهد نمود.
- در ایست قلبی حالت ۰ تا ۴ دقیقه اول را مرگ بالینی میگوییم که هنوز آسیب سلولی رخ نداده است.
- بین ۴ تا ۶ دقیقه را مرگ فیزیولوژیک می گوییم که آسیب سلولی به علت نرسیدن جریان خون و اکسیژن در حال وقوع است.
- به مجموعه این دو زمان ۴ تا ۶دقیقه زمان طلایی (Golden Time) می گوییم.
به عبارت دیگر
- به محض توقف رسیدن اکسیژن به بافت ها از جمله سلولهای مغز به دلیل ایست تنفسی یا ایست قلبی اتفاقات ناخوشایندی در بدن شروع می شود که لحظه لحظه آن حیاتی است.
- ظرف ۰ تا ۴ دقیقه ایست قلبی فرد مصدوم به لحاظ بالینی مرده است. یعنی نه هوشیاری دارد ، نه پاسخگویی ، نه تنفس ، نه نبض. به این ۰ تا ۴دقیقه اول مرگ بالینی می گوییم.
- اما بعد از ۴ تا ۶دقیقه به دلیل نرسیدن اکسیژن سلول ها وارد تنفس بی هوازی می شوند و آسیب سلولی شروع می شود که به آن مرگ سلولی میگوییم. به جمع این دو زمان یعنی ۴ تا ۶ دقیقه زمان طلایی می گوییم.
